Mijn favorieten

Toeval bestaat niet


Hij woonde misschien al wel vijf jaar in het oude huurhuisje, alleen. Er ontbrak van alles, links en rechts piepte en kraakte het, maar het was zijn huisje. Het had een achtertuin, piepklein maar keurig verzorgd. Hij had aardigheid in het tuintje en zijn groene vingers had hij van z'n moeder mee gekregen. Zijn 'landgoed' of 'estate' noemde hij zijn huis met een grote glimlach. Alex, zoals hij heette, had ook twee rechterhanden en repareerde zo goed mogelijk wat kapot was. Op de woensdagavond zette hij de containers buiten, ook voor zijn buurvrouw. Zo'n jongen.

Hij deed de dingen als 'een goed huisvader', zoals het in de wet staat. Maar gedurende de tijd werden de karweitjes niets meer dan veredelde oplapwerkjes. Het was dweilen met de kraan open, het huis viel langzaam uit elkaar en de woningbouw dacht nog niet aan renoveren. Als iets oud is, dan is het almaar repareren ook een keer gedaan; dan moest er iets nieuws komen. Die dingen kwam hij steeds vaker tegen, reden waarom hij op zoek ging naar een wat nieuwe koopwoning.

Alex kwam bij mij terecht. Hij had goed nagedacht over wat hij wilde. Een royale lap grond - hij wilde iets volkstuinachtigs beginnen - en een wat grotere schuur of garage. Want in de loop der jaren was zijn gereedschapsarsenaal steeds verder toegenomen en was ook de collectie 'dat-gooi-ik-niet-weg-want-dat-kan-ik-vast-nog-wel-eens-gebruiken' ook verveelvoudigd. De woning zelf hoefde niet heel groot te zijn, twee, drie slaapkamers en een zolder waren voldoende, want al was hij nu nog alleen, hij was zeker niet van plan dat te blijven. Blijvend liefdesgeluk was nog niet voor hem weggelegd, maar hij bleef hopen. 'Ik loop vast wel bij toeval tegen dat meisje van mijn dromen aan', zei hij tegen mij. Ik antwoordde dat ik niet in toeval geloofde, maar hoopte wel dat zijn droom uit zou komen.

Ik had meteen iets voor hem in petto. Ik had, en zoiets komt niet vaak voor, twee bestaande twee-onder-aan-kappers (aan elkaar!) te koop staan. Een stond al leeg en kon dus heel snel betrokken worden, de andere was nog bewoond. We maakten een afspraak om beide woningen te bekijken. Alex kwam op zijn fiets, ik wachtte al bij de voordeur van de lege woning - ik mag graag op tijd zijn. We bekeken op ons dooie gemak het huis en de tuin - inclusief garage annex hobbyruimte - en stapten over naar de buurwoning. Het was voor hem een unieke gelegenheid om een en dezelfde woning in bewoonde - en in lege staat te bekijken. Hij was verrukt over wat hij aantrof, zag de mogelijkheden en geen onmogelijkheden. Het liefst, zo bekende hij, was hij voor de bewoonde woning gegaan, een gevoelsdingetje; hij kon niet echt uitleggen waarom. Maar nu wilde hij doorpakken. Na nog een bezichtiging, nu met zijn ouders erbij, maakte hij zijn keus. De al ontruimde woning zou zijn eigendom worden.

Niet heel lang daarna verkocht ik ook zijn buurwoning; het was een populaire wijk. Alex woonde zo'n driekwart jaar in zijn nieuwe onderkomen, toen hij belde voor een afspraak. Ik was nieuwsgierig. Tijdens de koffie vertelde hij de reden van zijn komst; hij wilde zijn woning verkopen. Ik begon verbaasd te stotteren: 'Hé? Maar ... wat dan ... verkopen?!' Hij keek me glimlachend aan, met blijde ogen en wachtte met antwoorden. Mijn verwarring steeg: 'Verkopen?' herhaalde ik. 'Maar ik dacht echt dat je hier de eerste tien jaar gebeiteld zou zitten.', had ik mijn gebruikelijke spraakwaterval hervonden. Hij onthulde: 'Je hebt het huis naast mij verkocht aan een meisje, een heel leuk meisje. Omdat ik er al een tijd woonde, kon ik mijn nieuwe buurvrouw helpen met dit en met dat. Stekkerdoosje vastmaken, tv aansluiten, lampje ophangen. We waren best veel bij elkaar en van het een kwam het ander: en nu zijn we verliefd! We hebben besloten te gaan samenwonen. In haar huis. Daar had ik destijds op de een of andere manier toch al een speciaal gevoel bij. Gek hé? Toevallig hé?' 'Nee', antwoordde ik, 'dat is niet toevallig. Toeval bestaat niet. Dit heeft gewoon zo moeten zijn. Ik wist trouwens wel dat dat meisje ook op zoek was naar een relatie ...

Gefeliciteerd!"