Mijn favorieten

De deskundige

Na een eerste bezichtiging is het meer regel dan uitzondering dat de belangstellenden een deskundige inschakelen om samen met hen te kijken naar de woning. Vaak is dat een handige pa of een ander ervaringsdeskundig familielid. Waar de aspirant-kopers alleen de mooie dingen zien (de tuin op het zuiden, de ruime slaapkamer, de woonkamer met balkenplafond), wijst een deskundige ze vaak op de technisch wat mindere zaken (verrot kozijntje, verzakt muurtje, enkel glas, lekkende wc). De ingeschakelde deskundige heeft het vertrouwen van de aspirant koper dus zijn of haar oordeel kan van grote invloed zijn. Ik gun ze dan ook vaak de ruimte om de deskundigheid te etaleren en alleen bij onjuistheden meng ik mij in het gesprek. Want zij - potentiële eigenaren en hun deskundologen - moeten er samen uitkomen. Als makelaar moet je praten maar ook kunnen zwijgen.

Er was dat stel uit de omgeving van Utrecht dat een woning in het buitengebied bij Kallenkote wilde bezichtigen. Hij deed iets met computers, zij was van de voetreflectie. Het was me al heel gauw opgevallen dat het zogenaamde ‘vrije geesten’ waren. Ze stapten schijnbaar zorgeloos door het leven, zagen nergens een probleem - dat woord stond niet eens in hun vocabulaire. Ze vertelden me dat ze op een ‘persoonlijke reis’ waren en dat het ze dientengevolge ‘niks interesseert wat andere mensen zeggen of denken’. Ze hadden ‘persoonlijke groei’ bereikt, kenden geen sleur, waren geen hokjesdenkers en ‘de belangrijkste zaken in het leven zijn geen dingen maar gevoelens’. Ze hielden niet op mekaar en iedereen die binnen een meter afstand stond te knuffelen. Ik stond op drie meter.
Kennelijk had ik de juiste snaar geraakt, want ze wilden een tweede bezichtiging. Dat is over het algemeen een goed teken; dat ze met een deskundige zouden komen, boezemde mij ook geen angst in. Ik was ervan overtuigd dat deze woning plus grond de vraagprijs dubbel en dwars waard was.

Op het afgesproken tijdstip wachtte ik bij de woning. De deskundige bleek een iel vrouwtje in fladderige kleren te zijn. Ze deed me denken aan een verre tante van Mammaloe, de vrouw van Pipo de Clown, maar dan de kwaadaardige trol-versie. Ze keek me niet aan, reageerde niet op mijn begroeting en wilde mijn uitgestoken hand niet beantwoorden. In haar beide handen had ze haar gereedschap: een knoestige stok in de vorm van een Y. De wichelroedeloopster
kon met haar stok aardstralen en blokkades traceren, vertelden de potentiële kopers me op fluisterende, bijna samenzweerderige toon. Ze zou verborgen waterbronnen kunnen opsporen, metalen en aardstralen traceren en neutraliseren. Uiterst serieus werd de hele woning en tuin doorlopen. Wij liepen als schapen achter haar aan. Trap op, door alle kamers en weer trap af. De slaapkamers bleken gelukkig ‘schoon’, zei het Utrechtse stel, bijna onhoorbaar, om het vrouwtje niet te storen. Ze hadden vrienden met slapeloosheid, andere kwalen en ziektes en ze konden geen kinderen krijgen. Het vrouwtje ontdekte bij hen stoorvelden, aardstralen vanuit een mystiek krachtveld, precies onder de echtelijke sponde. Het bed werd verplaatst en alle klachten verdwenen als sneeuw voor de zon. Hun vrienden waren nu de blijde ouders van zeven kinderen.

Wij bevonden ons ondertussen op de begane grond en dáár begon haar stok plots merkbaar te trillen. Het leek alsof het puntje van haar stok door een onbekende kracht, door een onzichtbare hand, naar de aarde werd getrokken. Ik meende zelfs een geluid uit het hiernamaals te horen en dacht iets te zien zweven, maar dat zal de spanning van het moment zijn geweest. De Mammaloe-tante won het van de natuur - daar moet je geen ruzie mee krijgen, dacht ik nog. Met het puntje van haar rechterslof zette ze een denkbeeldig kruis op de vloer, en we gingen naar buiten. Ze ging zelfs door een flinke bos brandnetels, wij bleven op het gras, en met een gil (of was het een vloek?) kwam ze weer bij ons. Ze krabde zich een ongeluk aan haar beide handen.

Uiteindelijk bleken er een paar ‘stralen’ te zijn die moesten worden ‘omgeleid’. Gelukkig kon dit prima opgelost worden met een beetje ingestraald Keltisch zeezout in een papieren zakje, geplaatst in strategische hoeken. Het paar deed de mevrouw met de wichelroede, die ze overigens na gebruik nonchalant in de bosjes gooide, uitgeleide; ik zag op afstand dat een beste bundel bankbiljetten een nieuwe eigenaar kreeg.

De gerustgestelde mensen hebben de woning gekocht en waarschijnlijk ligt er nog steeds een zakje zout in een of andere hoek.